سینما پر از داستانهایی است که پشت پردهی ساخت یک فیلم، گاهی حتی از خود فیلم هم جذابتر است. سریال «The Offer» (پیشنهاد)، که روایتگر روند پرماجرای تولید شاهکار «پدرخوانده» است، یکی از این روایتها را به تصویر میکشد. اما آیا این سریال توانسته است همانطور که پدرخوانده دنیای سینما را متحول کرد، دنیای تلویزیون را تحت تأثیر قرار دهد؟ این نقد به بررسی نقاط قوت و ضعف این سریال از جنبههای مختلف میپردازد.
«The Offer» خود را بهعنوان یک بازگویی واقعی از چالشهای ساخت پدرخوانده معرفی میکند، اما در همان ابتدا مشخص است که سریال بیش از آنکه مستندگونه باشد، یک درام پر زرقوبرق و پرتنش است. داستان از دید آلبرت اس. رودی (با بازی مایلز تلر)، تهیهکنندهی فیلم پدرخوانده، روایت میشود. او را فردی میبینیم که بدون هیچ تجربهای در سینما، به پروژهای عظیم وارد میشود و با مشکلاتی از طرف استودیو، مافیا، و حتی تیم خلاق فیلم روبهرو میشود. اما مشکل اصلی اینجاست که سریال بیش از حد روی رودی تمرکز کرده است. پدرخوانده حاصل همکاری فرانسیس فورد کاپولا، ماریو پوزو، مارلون براندو و آل پاچینو بود؛ اما در این روایت، رودی تقریباً بهتنهایی در مرکز همه اتفاقات قرار دارد. این تصمیم روایی باعث میشود که برخی از شخصیتهای تأثیرگذار تاریخ سینما به حاشیه رانده شوند، که این موضوع برای علاقهمندان واقعی به داستان پشتصحنهی این شاهکار کمی ناامیدکننده است.
از طرفی مایلز تلر، در نقش آلبرت رودی، اجرای قابل قبولی دارد. او بهخوبی تصویری از یک تهیهکنندهی جوان و جاهطلب را ارائه میدهد که حاضر است برای موفقیت پروژهاش هر مانعی را از سر راه بردارد. اما جایی که سریال میدرخشد، اجرای متیو گود در نقش رابرت ایوانز، مدیر اجرایی استودیو پارامونت است. ایوانز در این سریال شخصیتی کاریزماتیک، بلندپرواز و پر از تناقضهای جذاب دارد. متیو گود با ظرافت خاصی روحیهی ماجراجویانه و جسورانهی ایوانز را به تصویر میکشد و بدون شک یکی از نقاط قوت اصلی سریال است.
اما همه اجراها در این سطح نیستند. جووانی ریبیسی در نقش جو کولومبو، یکی از رهبران مافیای ایتالیایی-آمریکایی، بازیای بیش از حد اغراقشده ارائه میدهد. شخصیت او بهجای آنکه ترسناک یا تأثیرگذار باشد، بیشتر به کلیشههای رایج فیلمهای مافیایی شباهت دارد. این ضعف باعث میشود که حضور مافیا در روند داستان کمتر از آنچه باید، حس شود و در نهایت، درام واقعی فیلمسازی تحتالشعاع کلیشههای مافیایی قرار گیرد.
سریال «پیشنهاد» در برخی بخشها روایتی جذاب دارد، بهویژه در صحنههایی که چالشهای واقعی ساخت فیلم را نشان میدهد: نبردهای مداوم با استودیو، تأمین بودجه، و مخالفتهای اولیهی مافیا. یکی از بهترین بخشهای سریال، لحظاتی است که فرانسیس فورد کاپولا (با بازی دن فوگلر) و ماریو پوزو (با بازی پاتریک گالو) در حال نوشتن فیلمنامهی «پدرخوانده» هستند. این لحظات بهخوبی نشان میدهد که چگونه این دو هنرمند با الهام از تجربیات خود، یکی از ماندگارترین داستانهای تاریخ سینما را خلق کردند.
اما مشکل بزرگ فیلمنامه، ریتم نامتعادل آن است. سریال در قسمتهای ابتدایی، پرانرژی و جذاب شروع میشود، اما در میانههای راه، دچار افت ریتم شده و برخی قسمتها بیش از حد طولانی و غیرضروری به نظر میرسند. بسیاری از سکانسهای فرعی، مانند تعاملات بیشازحد بین آلبرت رودی و مافیا، میتوانستند کوتاهتر یا حتی حذف شوند تا تمرکز بیشتری روی فرآیند فیلمسازی باقی بماند.
یکی از نکات مثبت سریال، طراحی صحنه و بازسازی فضای دهه ۱۹۷۰ است. از لباسها گرفته تا دکورها، همه چیز حس نوستالژیکی از آن دوران را بهخوبی منتقل میکند. اما از نظر بصری، سریال فاقد آن شکوه سینمایی است که انتظار میرود. برخلاف پدرخوانده که در هر قاب خود یک اثر هنری است، The Offer از نظر کارگردانی بیشتر به یک درام تلویزیونی استاندارد شباهت دارد تا اثری که بتواند از نظر زیباییشناسی به فیلمی که دربارهاش ساخته شده، نزدیک شود.
در میان هیاهوی ساخت پدرخوانده، شخصیتهای مرد مانند آلبرت رودی، رابرت ایوانز و فرانسیس فورد کاپولا بیشترین تمرکز داستان را به خود اختصاص دادهاند، اما نقش زنان در سریال The Offer چقدر پررنگ است؟ آیا این سریال توانسته تصویری واقعی و تأثیرگذار از زنان در صنعت سینما در دهه ۷۰ ارائه دهد؟ در دهه ۷۰ میلادی، زنان در صنعت فیلمسازی هالیوود معمولاً در موقعیتهای مدیریتی و خلاقانه حضوری محدود داشتند و به نقشهایی مانند منشی، دستیار تهیهکننده یا بازیگر خلاصه میشدند. سریالThe Offer تا حدی این واقعیت را به تصویر میکشد، اما در عین حال میتوانست با تمرکز بیشتری بر مبارزات و چالشهای زنان در صنعت سینما، شخصیتهای زن را پیچیدهتر و تأثیرگذارتر نشان دهد.
یکی از معدود شخصیتهای زن قابل توجه در این سریال، بتی مککارت (با بازی جونو تمپل) است. او در ابتدا به عنوان دستیار آلبرت رودی معرفی میشود، اما در طول سریال، نقشش فراتر از یک دستیار ساده میرود. بتی نهتنها به موفقیت پروژه کمک میکند، بلکه در بزنگاههای مهم، تصمیمات حیاتی میگیرد که به پیشبرد تولید فیلم کمک میکند. با این حال، شخصیت او گاهی در سایه مردان داستان قرار میگیرد و آنچنان که باید، پردازش عمیقی دریافت نمیکند. یکی از نقاط قوت شخصیت بتی، شجاعت و استقلال او در برابر فضای مردسالارانهی هالیوود آن دوران است. در چندین صحنه، او نقش مهمی در متقاعد کردن استودیوها و حل مشکلات تهیهکنندگی ایفا میکند. اما در نهایت، روایت سریال همچنان حول محور شخصیتهای مرد میچرخد و زنان در حاشیه باقی میمانند. اگر سریال میخواست نقشی پررنگتر برای شخصیتهای زن در نظر بگیرد، میتوانست بر روی سایر زنان تأثیرگذار در ساخت پدرخوانده نیز تمرکز کند، مانند همسر آلبرت رودی یا زنان پشتصحنهی فیلم که در روند تولید نقش داشتند. این ضعف باعث میشود که The Offer نتواند از نظر پرداخت شخصیتهای زن، به اندازهی سایر جنبههای داستان، موفق عمل کند.
در نهایت، سریال «The Offer» اثری است که برای علاقهمندان به سینما و پشتصحنهی تولید شاهکارهای سینمایی، میتواند جذاب باشد. این سریال پر از لحظات الهامبخش و داستانهای شنیدنی دربارهی چگونگی ساختهشدن «پدرخوانده» است. اما برای کسانی که به دنبال یک سریال منسجم، پرکشش و بینقص هستند، The Offer ممکن است در برخی بخشها خستهکننده به نظر برسد. اگر پدرخوانده را دوست دارید و میخواهید بدانید که چگونه این فیلم ماندگار ساخته شد، The Offer ارزش دیدن را دارد. اما اگر انتظار دارید که سریال هم بهاندازهی فیلمی که دربارهاش ساخته شده، شاهکار باشد، ممکن است ناامید شوید.
نویسنده: دکتر لیلی خوش گفتار
